Met getaande huid en lang, sluik, hoogblond haar. Zo poseerde ze nog onbezorgd in sepia, met de zon strelend over haar gezicht. Haar fel uitgesneden en rebelerende ‘flower power’ badpak liet niet veel aan de verbeelding over, hoe pril,  hoe tenger,  hoe,  jong volwassen ze wel was.
Het  niemendalletje vol drukke patronen sierde haar flanken, haar elegante lange benen, hoog, doch op een veel te kleine mini-fiets. Ze kon er zo van genieten, zo geborgen en vrij, om de briesjes, een beetje schuchter door haar haren te laten mijmeren, zich niets aantrekkend van het gezoem van zijn camera op de achtergrond. Hij fotografeerde immers rustig en vanop afstand. Met zo’n telelens hoefde hij niet eens dichtbij te staan. Het zou dan ook de sereniteit en de fragiliteit van het moment grondig hebben verstoord.  Een frou-frou, dat had ze niet, haar gezicht was open en haar grote groenbruine kijkers helemaal vrij. Af en toe keek ze van tussen de perenbomen uit. Met zoekende,  haast filosofische kijkende ogen, staarde ze knetterend traag bevragend om zich heen en gaf een vertederende wenk toen Flappy, één van haar geliefkoosde konijnen met speelse sprongetjes  over haar uitgestreken zonneplaid bleek te rollen.  Haar glimlach werd meteen een witte tanden reclame. Ze schaterde het proestend uit en even frivool smaakte ze het zout dat de zon haar gaf en likte met haar vinger de miniscule zweetpareltjes die haar wangen glooiend hadden doen glinsteren.

Wat was het toch een onbezorgde zomerdag …
En de trotse, liefdevolle blik aan de andere kant van de lens? Die kwam van haar grootste fan.

En , ook al wist ze het toen lang nog niet, hij had haar in haar eenzaamheid en in alle stilzwijgen echt geadopteerd.

Titel: Foto_Fragment              

©Angela Taverne